Var olmayan bir yat kulübünün yarışı, 2026 Les Voiles de Saint-Tropez

Bitiş çizgisi bir restoranın önündeydi

Hikaye 1981 Eylül’ünün sonunda Saint-Tropez’de başlıyor. Sardinya’daki Swan Cup’tan dönen Amerikalı bir çift, Swan 44 tekneleri Pride ile birkaç gün daha Saint-Tropez’de kaldı. Teknenin sahibi Dick Jason yarış başarılarını anlatırken limana 12 Metre sınıfı Ikra girdi. Biri Ikra’yı yenip yenemeyeceğini sordu. Dick Jason, Ikra kabul ederse neden olmasın dedi. Pampelonne plajındaki Club 55 restoranının sahibi Patrice de Colmont hemen Ikra’nın skipper’ı Jean Lorrain’in yanına koştu. Lorrain ertesi gün yarışmayı kabul etti.

Deniz haritası pahalı bulununca parkur bir karayolu haritasının mavi alanına kalemle çizildi. Start, Saint-Tropez’in hemen önündeki Portalet Kulesi’nden verildi. Tekneler açıktaki Nioulargo sığlığının şamandırasını döndü ve yarış Club 55’in önünde bitti. Plajda iki ekibi büyük bir sofra bekliyordu. 29 Eylül 1981’deki yarışı Ikra kazandı. Patrice de Colmont kazanana kupa yerine Fransız Donanması’nın sofra takımından gümüş bir kompostoluk verdi.

Yemek sürerken yerel gazete Var Matin’in muhabiri geldi ve bu kadar eğlenen insanların kim olduğunu sordu. Patrice de Colmont yarışa o an bir ad buldu. Club 55 Kupası. Ekipler de oyuna katıldı ve çok zorlu bir yarış olduğunu, rövanşın gelecek yıl alınacağını anlattı. Ertesi gün Var Matin’in manşeti hazırdı. “Yeni bir America’s Cup doğdu!” Yarış zamanla Nioulargue adını aldı. Bu ad Provence dilinde “açığın yuvası” anlamına geliyor ve parkurun döndüğü sığlığın adı.

Rakip tekne bir America’s Cup adayıydı

Ikra’nın hikayesi Saint-Tropez’den önce başlıyor. America’s Cup yazımızda anlattığımız 12 Metre sınıfı, 1958–1987 arasında kupanın teknesiydi. Ikra 1964’te İskoçya’da, David Boyd tasarımıyla ve Kurrewa V adıyla, İngiltere’nin America’s Cup adayı olarak inşa edildi. Seçmeleri Sovereign’e kaybettiği için kupada yarışmadı. 1970’te Levrier de Mer adıyla Fransa’nın kupa hazırlığında antrenman teknesi olarak kullanıldı. 1976’dan 2005’e kadar sahibi, otomobil markası Alpine’in kurucusu Jean Rédélé’ydi.

Ödülü patates olan yarış maxi takvimine nasıl girdi?

1982 Eylül’ünde Pride rövanş istedi ve birkaç tekne daha iddiaya katıldı. Aralarında one-tonner Fantomas, Helisara ve o yılın tek klasik teknesi Bourru III vardı. Ödül töreninde belediye başkanı şehrin madalyasını verdi, Belçikalı bir ekip ağırlığınca patates kazandı. Patrice de Colmont’un anlatımıyla ödüller arasında bir balkabağı bile vardı.

Bir dostlarının “maxi yoksa sizinki yarış sayılmaz” sözü üzerine Patrice de Colmont’un deyişiyle yelken dünyasının en büyük blöfü başladı. Ekip, Sardinya’da maxi dünya şampiyonasına ev sahipliği yapan Yacht Club Costa Smeralda’nın başkanı Aga Han’a bir teleks çekti. Teleks, aslında var olmayan bir “Saint-Tropez Yat Kulübü” adına maxi sahiplerine yarış programı sunmak için randevu istiyordu. Randevu 24 saat içinde geldi. Ekip Sardinya’ya gitti, maxi sahiplerini davet etti ve kibarca geri çevrildi. Dönmeden önce maxi’lerin bağlı olduğu iskelede 200 kişilik sürpriz bir kahvaltı verdiler. Birkaç hafta sonra maxi Mistress Quickly elektroniğini onarmak için yakındaki Port-Grimaud’ya geldi. Ekip tekneyi Saint-Tropez’e davet etti ve yemekler, gece eğlenceleri ve boules turnuvalarıyla orada tuttu. Ardından Midnight Sun geldi ve Christian de Galéa yeni maxi’siyle yarışmak istediğini duyurdu. Limanda yan yana dört maxi olunca maxi sınıfının sekreteri, Nioulargue’ün ertesi yıldan itibaren sınıfın resmi takvimine gireceğini haber verdi.

Patrice de Colmont’a göre bütün bunların arkasında tek bir fikir vardı. “Eğlenmek, yalnızca eğlenmek.” Yaz boyunca çalışan Saint-Tropez, 1 Ekim gelince kendi keyfi için denize açılıyordu ve yarışın hiçbir ticari amacı yoktu.

Nioulargue kısa sürede uluslararası bir ilgi gördü ve klasik yatların restorasyonuna büyük bir ivme kazandırdı. Tekne sahipleri arşivleri tarayıp tekneleri aslına uygun olarak yeniden inşa etmeye başladı, özgün armalar yıllar içinde körfeze döndü. Eric Tabarly bu manzara karşısında şöyle demişti. “Kitaplarda gördüğüm her şeyi bir gün gerçekte göreceğimi hiç düşünmezdim.”

Yıllar içinde körfeze yelken tarihinin isimleri geldi. 1983’te America’s Cup finalinin akşamı Kiaola III’ün ekibi Australia II’nin tarihi zaferini Saint-Tropez’de kutladı. 1984’te J Class Velsheda körfeze geldi, Eric Tabarly’nin dümenindeki maxi Coriolan IV ile orkestra şefi Herbert von Karajan’ın maxi’si Helisara yarıştı. 1990’da beş üç direkli yelkenli, 1991’de Tabarly’nin Pen Duick’i, J Class Endeavour ve Bill Koch’un dünya şampiyonu maxi’si Matador geldi. 1992’de Endeavour ile America’s Cup’a yeni meydan okumuş Ville de Paris arasında bir düello yapıldı.

Nioulargue’den Les Voiles’e

Yarış 1999’dan bu yana Les Voiles de Saint-Tropez adıyla, Société Nautique de Saint-Tropez tarafından düzenleniyor. 2026, bu adla yapılan 28. edisyondu. 2015’te filo 330 yata ve 4.000 yelkenciye ulaşmıştı.

Les Voiles’i diğer büyük yarışlardan ayıran, filonun yapısı. Yüz yaşını geçmiş klasik yatlar ile son nesil yarış tekneleri aynı hafta, aynı körfezde yarışıyor. Filo üç ana gruptan oluşuyor. Modern tekneler Modernes, klasik tekneler Traditions, en büyük tekneler ise Maxi grubunda.

2026 edisyonu 26 Eylül ile 4 Ekim arasında yapıldı ve 253 tekne kaydoldu. Bunların yaklaşık 50’si Maxi, 80 kadarı klasik tekneydi. Klasiklerin 20’den fazlası yüz yaşını geçmişti. Modern teknelerin beş grubunda 123 tekne kayıtlıydı.

Körfezde America’s Cup’ın 1930’ları

2026 filosunda America’s Cup’ın 1930’lardaki tekne sınıfı J Class’tan üç tekne vardı. Rainbow, 1934’te kupayı savunan Rainbow’un 2012’de inşa edilen replikası. Hanuman, 1937’de kupaya meydan okuyan Endeavour II’nin 2009’daki yeniden inşası. Svea ise İsveçli tasarımcı Tore Holm’ün 1937 tarihli çizimlerinden 2017’de inşa edildi.

Perşembe günü herkes herkese meydan okuyabiliyor

Les Voiles’in en bilinen geleneklerinden biri, 1981’deki iddianın ruhunu taşıyan meydan okuma günü. Perşembe günü ekipler, sınıfı ve yaşı ne olursa olsun istedikleri bir tekneye meydan okuyabiliyor ve iki tekne kendi aralarında yarışıyor. Bu yarışların 1981’den kalma bir kuralı da var. İtiraz etmek yasak, itiraz edecek olanın ise yanında bir depozito getirmesi gerekiyor. Tercihen soğutulmuş roze şarabı.

Bu geleneğin kökü 1988’e uzanıyor. O yıl güçlü mistral yüzünden resmi yarışlar iptal edilince France II’nin sahibi diğer teknelere meydan okudu ve yalnızca startın verilip varışların not edilmesini istedi. Florida Kupası adıyla doğan bu meydan okumalar bugün 1981’deki ilk yarışın skipper’ının adını taşıyor ve Jean Lorrain Meydan Okumaları olarak anılıyor.

Akşamları ekipler müzik eşliğinde rıhtım boyunca yürüyerek geçit töreni yapıyor.

Farklı boydaki tekneler aynı tabloda nasıl sıralanıyor?

Modern teknelerde sıralama IRC sistemiyle belirleniyor. Her tekne için boyu, yelken alanı ve ağırlığı gibi özelliklerinden bir katsayı hesaplanıyor. Teknenin parkuru tamamladığı süre bu katsayıyla çarpılıyor ve sıralama bu düzeltilmiş süreye göre çıkıyor. Böylece büyük ve hızlı bir tekne ile daha küçük bir tekne aynı tabloda karşılaştırılabiliyor.

Modern tekneler katsayılarına göre IRC 0’dan IRC 4’e uzanan beş grupta yarışıyor. IRC 0, en yüksek katsayılı, yani en hızlı modern teknelerin grubu. Her yarışta birinci 1, ikinci 2 puan alıyor ve toplamı en düşük olan tekne öne geçiyor. 2026’da beş yarışın sonunda her teknenin en kötü sonucu hesaptan çıkarıldı.

Pride bugün de körfezde

1981’deki ilk yarışın teknelerinden Pride’ın adı bugün de Saint-Tropez’de. Aynı adı taşıyan 1973 yapımı Swan 44, ilk sahibinin damadı Will Graves tarafından restore edildi ve 2023’te uzun bir aradan sonra körfeze döndü. 2026’da modern teknelerin IRC 3 grubunda 37 tekne arasında ikinci oldu.

Saint-Tropez’de Türk bayrağı

Les Voiles’in resmi tarihçesi 2008’de Mat 12 tipi bir Türk teknesinin yarışa ilk kez katıldığını ve 42 teknelik sınıfında dokuzuncu olduğunu yazıyor. Ekip o yıl geri döneceğine söz verdi. 2026’da modern filoda üç Türk teknesi vardı.

Arkas Blue Moon ve Türk sporculardan kurulan ekip

Arkas Blue Moon, Bernard Arkas’ın sahibi olduğu, 2011 yapımı, Judel/Vrolijk tasarımı bir TP52. Gövdesindeki ve yelkenlerindeki ejderha figürü, Bernard Arkas’ın sanata olan ilgisinden ve Türk mitolojisinden besleniyor. Arkas Sailing Team, Arkas Holding’in desteğiyle ve tamamı Türk lisanslı sporculardan oluşan bir kadroyla yarışıyor.

Takımın uluslararası geçmişi uzun. Arkas Sailing Team 2015’te Akdeniz’in en büyük açık deniz yarışı sayılan Rolex Middle Sea Race’te IRC 3 ve ORC 3 sınıflarında birinci, genelde beşinci oldu. Aynı yıl Flying Box ile, 2024’te ise Blue Moon ile Bosphorus Cup’ta genel birincilik aldı. Arkas Blue Moon adı 2023’te Mat 1220 tipi bir tekneyle Les Voiles kayıt listesinde yer aldı. Takım bugünkü TP52 ile 2025’ten bu yana Saint-Tropez’de yarışıyor.

Haziran’da da Saint-Tropez’deydiler

2026 sezonunda Saint-Tropez bu ekip için tanıdık bir liman oldu. 73. Loro Piana Giraglia’da Saint-Tropez’deki dört günlük kıyı yarışlarının ardından açık deniz etabı 17 Haziran’da başladı. Saint-Tropez’den Giraglia kayalığına, oradan Cenova’ya uzanan 241 millik parkurda Arkas Blue Moon IRC genel birincisi ve IRC 1 birincisi oldu. Teknenin trimmer’ı Fikret Oral bu sonucu “bir hayalin gerçekleşmesi” olarak tanımladı.

Skipper Serhat Altay ise sonucu şöyle değerlendirdi.

Bu sonuç uzun yıllara yayılan emeğin, disiplinin ve Arkas’ın yelkene olan güçlü bağlılığının ürünü. Blue Moon ile her sezon uluslararası yarışlarda daha rekabetçi hale geldik. Bugün geldiğimiz nokta, Türk sporcularla kurulan bu yapının dünyanın önde gelen filoları arasında yarışabildiğini gösteriyor.

Ağustos’ta Palermo’dan Monako’ya uzanan yaklaşık 500 millik 21. Palermo-Montecarlo’da ORC ve IRC genel birinciliğini aldı, hattı üçüncü geçti.

Danimarka Kralı’nın teknesiyle aynı grupta

Arkas Blue Moon Les Voiles’de modern teknelerin IRC 0 grubunda 11 tekneyle yarıştı. Grupta Danimarka Kralı Frederik’in teknesi Nanoq da vardı. Resmi bültene göre hafta ortasında Spirit of Lorina grubun başındaydı, Arkas Blue Moon, Daguet 5, Nanoq ve Interlodge ise birbirinden en fazla iki puan uzaklıktaydı.

Arkas Blue Moon’un beş yarıştaki sıralaması 7, 3, 3, 7 ve 5 oldu. İlk yarıştaki yedincilik hesaptan çıkarıldı ve tekne grubunu beşinci sırada bitirdi. Grubun ilk üç sırasında Spirit of Lorina 2, Interlodge IV ve Nanoq yer aldı. Beş yarışın üçüncülüklerini iki tekne paylaştı, ikisini Arkas Blue Moon, üçünü Knutte aldı.

Mercury ve Wind Rider

Modern filodaki diğer iki Türk teknesi daha kalabalık gruplarda yarıştı. Dümeninde Erol Algül’ün olduğu Mercury, IRC 1 grubunda 27 tekne arasında 19. oldu. Tolga Gökova’nın dümenindeki Farr tasarımı Beneteau First 40 Wind Rider ise beş grubun en kalabalığı olan IRC 3’te 37 tekne arasında 20. oldu. Wind Rider’ın en iyi sonucu üçüncü yarıştaki 12.likti.

Saint-Tropez’deki beşincilik Arkas Blue Moon’u daha da hırslandıracak

Arkas Blue Moon 2026’da Akdeniz’in iki klasiğini kazandı, Haziran’da Giraglia’yı, Ağustos’ta Palermo-Montecarlo’yu. Ekim’de Saint-Tropez’e döndüğünde dünyanın önde gelen ekipleriyle aynı gruptaydı, rakipleriyle kıyasıya mücadele etti ve gururlandırdı.

Sezonu birinciliklerle geçiren bir ekip için Saint-Tropez’deki beşincilik kapanmış bir hesap sayılmaz. Arkas Blue Moon her sezon çıtayı biraz daha yukarı taşıdı. Serhat Altay’ın Haziran’da söylediği gibi, Türk sporcularla kurulan bu ekip dünyanın önde gelen filolarıyla aynı çizgide yarışıyor. Saint-Tropez’de eksik kalan parça artık belli.

Arkas Blue Moon IRC 0’da, Mercury IRC 1’de, Wind Rider IRC 3’te, Akdeniz’in en köklü yarışlarından birinde Türkiye’yi temsil etti.

Haziran’da bu sulardan başlayan Giraglia’yı kazanan ekibin, bu sularda bir kupa daha almak için çalışacağından şüphemiz yok. Bernard Arkas’ı, skipper Serhat Altay’ı ve Tolga Yağlı, Serkan Yapan, Metin Şarifhan, Fikret Oral, Murat Çağıl, Şafak Temur, Altuğ Şenermen, Batu Zingal, Berk Can Çankaya, Deniz Altay, Teoman Kılıç ve Turgut Gürbüz’ü tebrik ediyoruz. Mercury’de Erol Algül’ü ve Wind Rider’da Tolga Gökova’yı da Saint-Tropez’deki yarışları için kutluyoruz. Seneye körfezde daha çok Türk bayrağı görmek dileğiyle.

Sonuçlar 3 Ekim 2026 tarihli geçici genel sıralamadan alınmıştır.