Korku, emek ve yeni bir başlangıç, Asya Varıcıoğlu’nun rüzgar sörfünden wing foil’e uzanan yolu

Asya Varıcıoğlu kimdir?

Asya Anastasya Varıcıoğlu 2012’de Akarca’da rüzgar sörfüne başladı. 2019’da Funboard Slalom sınıfında Türkiye şampiyonu oldu. 2022’de PWA Slalom Dünya Şampiyonası’nı U21 kategorisinde üçüncü sırada tamamladı. Cygnus Yelken Spor Kulübü sporcusu olarak wing foil’de yarışıyor ve Urla’daki okulunda eğitim veriyor.

Rüzgar sörfünde yelken bir direkle board’a bağlıdır ve sporcu su yüzeyinde ilerler. Wing foil’de ise sporcu hiçbir yere bağlı olmayan şişme bir kanadı elinde tutar ve board’un altındaki foil sayesinde suyun üzerinde yükselerek ilerler.

Bir yıllık aradan sonra dünya üçüncülüğü nasıl geldi?

Varıcıoğlu 2022’deki şampiyonaya hazırlıksız girdi. Slalom branşına uzun bir ara vermişti ve yaklaşık bir yıldır yarışmıyordu. Yarışa katılma nedeni şampiyonanın Türkiye’de düzenlenmesiydi. Yarışa en yakın arkadaşının malzemeleriyle çıktı.

“Böyle bir aradan sonra dünya üçüncülüğü elde etmek benim için de büyük bir sürprizdi” diyor. “Spordan uzaklaşmış olsam bile içimdeki yarışma isteğinin hala orada olduğunu gördüm.”

Denizden korkan bir çocuk bu spora nasıl devam etti?

Varıcıoğlu sörfe başladığı yıllarda denizden korktuğunu anlatıyor. “Suyun renginin koyulaştığı bölgelere geldiğimde hemen geri dönüyordum” diyor. Korkusunu aynı yere tekrar tekrar giderek yendi. Bir gün eskiden korktuğu yerlere rahatça gidebildiğini fark etti.

O yıllarda yanında, kendisini sörfle tanıştıran Okan abisi ve eşi vardı. Varıcıoğlu ikisinin de suya her çıktığında kendisini izlediğini ve bugün geldiği noktada büyük payları olduğunu söylüyor.

Bu yol ailesi için ne anlama geldi?

Rüzgar sörfü malzemeye dayalı bir spor ve ekipman performansı doğrudan etkiliyor. Varıcıoğlu’nun yarışabilmesi için ailesi yıllarca maddi imkanlarını zorladı. Annesi kanser tedavisi görürken de onu yarışlara götürdü.

“O yaşlarda bunların ne kadar büyük fedakarlıklar olduğunu bugünkü kadar anlayamıyordum” diyor. “Yarıştığım her yerde onların da emeği var.”

Yarış gününe gelene kadar bir sporcu nelerle uğraşıyor?

Varıcıoğlu bu yolun dışarıdan göründüğünden daha zor olduğunu söylüyor. Bir sporcu antrenmanın yanında sponsorluk, bütçe ve yarışlara katılım gibi konularla da uğraşıyor.

“İnsanlar yalnızca yarış gününü görüyor” diyor. “O noktaya gelebilmek için yarış dışında da büyük emek veriliyor.”

Milli forma ise buna ayrı bir sorumluluk ekliyor. Varıcıoğlu ay yıldızlı formayı taşımanın ülkesini en iyi şekilde temsil etmek anlamına geldiğini belirtiyor.

Sporcuyu çevresi ne kadar anlıyor?

Yarış takvimi, antrenman ve seyahat bir sporcunun gündelik hayatının büyük bölümünü kaplıyor. Her sporcu bu düzeni anlayan bir arkadaş çevresine, partnere ya da sosyal çevreye sahip olamıyor.

Varıcıoğlu da bunu yaşadı. “En yakın kız arkadaş grubum bile bir noktada hayatımın tamamen sörften ibaret olduğunu düşünerek benden uzaklaştı” diyor.

Sporu bıraktığını düşündüğü dönemde ne oldu?

Slalomda kendisi için bir gelecek göremeyen Varıcıoğlu IQ Foil sınıfını denedi. Bu sınıfta kilo alması gerekiyordu ve malzemeler fiziksel olarak ona ağır geldi. Belini sakatladı.

“Bir noktada sporu bir daha başlamamak üzere bıraktığımı düşündüm” diyor. Wing foil ile bu dönemde tanıştı. Alaçatı’da başladığında çevresinde bu sporu yapan neredeyse kimse yoktu.

Wing foil’de yeniden öğrenmek neden zordu?

Yeni branşın parkurları, kuralları ve yarış dinamikleri slalomdan farklıydı. Varıcıoğlu’nun trapez parkurunda neredeyse hiç tecrübesi yoktu, rakipleri ise yıllardır bu parkurlarda yarışıyordu.

“En zor tarafı, daha önce başarılı olduğun bir sporcu kimliğinden çıkıp yeniden öğrenen kişi olmayı kabul etmekti” diyor. Yarış sayısı arttıkça sonuçları da yükseldi.

Urla’daki öğrencileri bu hikayenin neresinde?

Varıcıoğlu dünyada yarışmak istemesinin en büyük nedenlerinden birinin, orada edindiği tecrübeyi öğrencilerine aktarmak olduğunu söylüyor. “Bir gün benim yaptığımdan çok daha iyisini yapmalarını istiyorum” diyor.

Rüzgarın esmediği günlerde kim olduğu sorusuna verdiği cevap kısa oldu. “Tüm hayatım bu” dedi.

On yıl sonra bugüne baktığında neye şaşıracağını ise biliyor. “Ne kadar az imkanla yola çıktığıma ve bütün bunlara rağmen devam etmekten vazgeçmediğime” diyor.